Analiza weekendowa 29.07-02.08.2013

Dzisiaj w nietypowy, jak na ostatnie dwa lata, sposób przedstawię analizę weekendową. Będzie ona w formie jakiej używam w komentarzach codziennych czyli w formie „pisanej”. Jak większość wie, przebywam na urlopie w nadmorskiej miejscowości i nie mam tu odpowiednich warunków do nagrania materiału video.
Tyle wstępem a teraz już do dzieła bo czas ucieka i szkoda słońca oraz zimnego, złotego napoju.[fumpBegin]

Na początek WIG20 „w kresce” dziennej.

Ostatnie trzy sesje minionego tygodnia to przejaw gotowości do wielkich czynów strony popytowej rynku. Indeks WIG20 przebył drogę liczącą 100 pkt co przy dzisiejszych poziomach indeksu stanowi ponad 4%. Wynik imponujący i ……
No właśnie, te trzy dni sprawiły, że zrealizowany został ruch jaki można było dopuszczać w ramach korekty spadków z czerwca. Doszliśmy a nawet naruszyliśmy silną (drugą) strefę oporu. W czasie w którym tworzyła się konsolidacja „uciekła w górę” linia równoległa do tej poprowadzonej przez dołki. Zatem dla mnie osobiście jest jeszcze ok. 20 pkt dla ruchu, który w dalszym ciągu traktuję jako korektę. Tu w tym miejscu chciałbym „wtrącić” dwa, trzy zdania. Jak zwykle w czasie gdy na rynku pojawią się mocniejsze ruchy wzrostowe pod moimi analizami dziennymi pojawiają się wypowiedzi różnych osób, które raczej starają się wmówić słabość moich analiz niż merytorycznie uzasadnić swój pkt. widzenia związany z hossą. Najprawdopodobniej trudno jest im napisać coś rzeczowego bo w końcu jakby nie patrzeć od samego początku roku mamy do czynienia z trendem spadkowym w którym mieliśmy jedną mocniejszą korektę zakończoną na początku czerwca po której to rynek zszedł na nowe minima. W tej chwili możemy już mówić o trendzie wzrostowym (choć nie tak do końca) w ujęciu dziennym ale nic ponad to. Dlaczego nie tak do końca? Bo mamy już wyższy szczyt ale nie bardzo można znaleźć autentyczny wyższy dołek. Zatem nie widzę powodów aby traktować obecny wzrost jako korektę znacznie większego trendu spadkowego. Oczywiście doszliśmy do poziomów, których wybicie, może dopiero po jakieś korekcie spadkowej, będzie można potraktować jako autentyczną zmianę trendu jaki panuje od stycznia.
Jak zaznaczyłem wcześniej doszliśmy do poziomów, które  wskazywałem już od jakiegoś czasu. Do pełni szczęścia (strony popytowej) potrzeba już chyba naprawdę niewiele.

Oto kolejny wykres dzienny WIG20 na którym zamieściłem kilka istotnych „elementów”. Tak jak już wspomniałem, górne ograniczenie kanału zdążyło dojść do poziomu ok. 2420 (za sprawą dość długiej konsolidacji). Zatem jesteśmy na poziomach które nie tylko z tego powodu mogą wywołać ruch spadkowy. Jak widać na powyższym wykresie poziom ok. 2415-2420 to poziom, który kilkakrotnie na przestrzeni ostatnich dwóch lat był respektowany przez rynek (niebieskie strzałki). Ten sam poziom to górne ograniczenie luki cenowej z czerwca (strzałka czerwona), w której obszar weszliśmy w piątek. Jakby tego było mało mamy tu również często spotykane zniesienie wewnętrzne spadku z czerwca o wartości 70.7%. Całość dopełnia poziom korekty 1:1 (czerwone linie ukośne), którego w żaden sposób nie biorą pod uwagę „elliottowcy” zamieszczający tu swoje komentarze.
Z tych kolejnych powodów uważam, że najprawdopodobniej jest to miejsce z którego powinniśmy pójść w dół. Wybicie tych poziomów pokaże dużą siłę byków i zmieni moje postrzeganie rynku.
Skoro już wspomniałem o poziomie na którym „powinno” dojść do zmiany kierunku to muszę również dodać, że realizacja takiego scenariusza nie musi całkowicie przekreślić tego na co czekają byki. Wystarczy, że ewentualna korekta nie zejdzie niżej 2280 – 2300. Tak wynika z „Elliotta” . Oczywiście spadek poniżej tej strefy oznaczałby wyjście dołem z kanału i zapewne mielibyśmy wówczas do czynienia z testem ostatniego minimum z końca czerwca. Zatem byki maja dwie możliwości. Pierwsza to wybicie 2420 z marszu a druga to lekkie cofnięcie i wybicie 2420 „z rozpędu”.
W tym miejscu znowu chciałbym napisać kilaka zdań celem wyjaśnienia. Bez względu na to w jaki sposób wybijemy (jeśli w ogóle wybijemy) poziom 2420 to zapewne i tak nastąpi korekta która powinna być dość głęboka. Zatem inwestorzy o nieco dłuższych horyzontach czasowych będą mieli okazję do zajęcia swoich pozycji. Dlaczego o tym piszę? Znowu z powodu tych wszystkich „docinaczy” którzy wskazują, że trzeba było kupować na początku lipca. Oczywiście ktoś kto inwestuje w krótkich horyzontach czasowych mógł tak robić ale z praktycznego pkt. widzenia było to „łapanie noży” i ta sztuka najczęściej udaje się tylko w marzeniach.
Na koniec kwestii dotyczącej indeksu WIG20 spójrzmy jeszcze na wykres tygodniowy.

Tu niewątpliwie widać „sukces” byków, którym udało się znacząco naruszyć poziom połowy długiej czarnej świecy. Taki poziom stanowi zawsze mocny opór i tu mamy ten opór pokonany a zapewne wyraźnie naruszony. W takim ujęciu czasowym popyt będzie miał jednak powody do radości dopiero po wybiciu poziomu czerwcowego szczytu a zwrócę uwagę tylko na jedną kwestię. Wówczas tuż przed końcem korekty mieliśmy również dużą białą świecę a po trzech tygodniach ….. .
Dzisiaj z racji „urlopu” przeanalizujemy jeszcze tylko S&P oraz EUR/USD, niestety analiza innych indeksów oraz naszego TOP5 musi zaczekać do następnej niedzieli.

Po „płaskiej” pierwszej części ostatniego tygodnia, ostatnie dwa dni przyniosły kontynuację wzrostu na rynku za oceanem. Tam oczywiście w dalszym ciągu trend wzrostowy (hossa) a my w dalszym ciągu czekamy na poziomy ok. 1720- 1750 a więc ewentualne poziomy wejścia rynku amerykańskiego w głębszą korektę. Czy będzie ona miała miejsce? No cóż tego do końca nikt nie wie a już na pewno nie my.
Ostatnia fala wzrostowa zapoczątkowana w trzeciej dekadzie czerwca przybrała moim zdaniem charakter impulsu w którym właśnie w ostatnią środę zakończyła się fala 4. Jeśli uznać, iż najczęściej fala 5-ta jest zbliżona długością do fali pierwszej to końca wzrostu należałoby wypatrywać na poziomie ok. 1740, który pokrywa się z rejonami górnych ograniczeń kanałów cenowych. Zatem wydaje się, iż ten rynek może wspomagać w nadchodzącym tygodniu nasze byki. Oczywiście trzeba zaznaczyć, że jeśli spojrzymy na wykres intra indeksu S&P to najprawdopodobniej ruch z czwartku i piątku odbywał się w ramach fali 3 w 5 a to mogłoby oznaczać, że w poniedziałek lub wtorek możemy mieć dzień korekty i po niej jeszcze jakiś wzrost kończący całą 5-kę. Ważnym zatem będzie zachowanie naszego parkietu na przebieg tamtejszych notowań. Każda słabość u nas przy ich wzrostach powinna przybliżać nas do odwrotu z poziomów na których jesteśmy i o których dokładnie pisałem.
Oczywiście jeśli chodzi o S&P to nie mamy na obecną chwilę żadnych sygnałów mogących świadczyć na korzyść zmiany kierunku i dlatego trzymamy się wersji o trwającej hossie.
No i jeszcze słów kilka o „najważniejszej” parze walutowej.

Ostatnie dwa dni minionego tygodnia to pozytywny test poziomu ok. 1.32. Taki układ zapowiada możliwość kontynuacji wzrostu w rejon ok. 1.34 (mówiłem o tym tydzień temu). Jednak pewnym „zagrożeniem” dla realizacji takiego scenariusza jest moim zdaniem układ wykresu intra 1h.

Tutaj widać wyraźny klin z którego nastąpiło wybicie dołem. Obecnie para ta „podeszła” w ruchu powrotnym do tego ograniczenia od dołu i utworzyła dużą szansę na formację nad/pod (odmiana rgr). Warunkiem koniecznym do realizacji wzrostu wynikającego z wykresu dziennego będzie wybicie poziomu ok. 1.33 i zanegowania możliwości realizacji wspomnianej formacji. Oczywiście jeśli dojdzie do spadku z poziomu który jest w tej chwili bardzo silnym oporem w ujęciu intra to jeszcze nie zostanie zaprzepaszczona szansa na dalszy wzrost. Aby można było tak uznać cena tej pary musiałaby wyraźnie wybić w dół 1.32. W ujęciu intra raczej dojdzie do co najmniej początkowej realizacji formacji i właśnie test 1.32 powinien dać nam odpowiedź na pytanie „co dalej?”.

[fumpEnd]